Eigenlijk zou ik moeten stoppen met tegen mezelf praten, al was het niet hardop, maar op deze manier had ik tenminste nog iemand om mee te praten.
Het volgende uur was al niet veel beter, er werd langzaam tegen me gesproken, terwijl ik echt niet dom was, waarschijnlijk zelfs nog slimmer dan de meesten hier, maar ook meed iedereen me, wat ik aan de ene kant wel wilde, maar toch best wel eenzaam was. Zou het iets te maken hebben gehad met hoe ik deed tijdens wiskunde? Vast wel… Oké, stop! Dit was niet normaal meer, ik moest even rustig doen en niet zo stressen. Hoewel dat best moeilijk was als bij scheikunde proefjes gedaan moeten worden in groepen die al gemaakt waren. Daarom zette de docent me gewoon maar bij een groepje dat er goed in was, zodat ik niet zo veel hoefde te doen.
Oh nee, you have got to be kidding me! Hij zette me bij het groepje van die jongen naast wie ik zat bij wiskunde. It just keeps getting better and better. “Oké, kijk maar gewoon wat wij doen en schrijf het op, goed?” vroeg een van de andere jongens. “Best” zei ik, terwijl ik mijn best deed niet te schreeuwen dat ik niet dom was.
“Wacht dat moet je er niet bij doen!” zei ik nog net op tijd.
“Uhm, jawel hoor.” Arrogantie, nog iets waar ik niet tegen kon.
“Nee, dat moet je er niet bij doen, kijk maar in je aantekeningen.” Die aantekeningen had ik maar vluchtig gezien, maar aan de paar woorden die ik had gelezen, kon ik wel raden waar het over ging.
“Volgens mij heeft ze gelijk, Seth.” Dit kwam van mijn wiskundegenoot, die toch maar even zijn aantekeningen checkte. Nu wist ik twee dingen; ik zat bij wiskunde niet zo slecht als had gekund en Seth was de arrogante van het stel. “Maar dan nog 1 ding: Hoe kon jij weten wat er in onze aantekeningen stond?” Oké note to self: Hij let op, jammer genoeg.
“Uhm, ik zag een paar woorden en ging er vanuit dat het hierover ging.” Ik verwachtte niet dat ze dit zouden geloven, maar het was de waarheid.
“Kan je dat echt?” Vroeg nummer 3 van het stel.
“Ja, dat heb ik altijd al gekund, ik zie dat soort dingen gewoon snel.”
“Inzicht dus. En dan weet je natuurlijk uit je hoofd wat er wel en niet bij moet” Hij zei dit terwijl hij op een grappige manier knipoogde.
“Tja, dat zou je kunnen zeggen, ja. By the way, het is misschien ook handig als ik weet hoe jullie allemaal heten…”
Nummer 3 antwoordde: “Nou, dat is Seth en hij zal je waarschijnlijk niet snel weer aankijken aangezien je slimmer was dan hij, wat voor mij juist een reden is om je aardig te vinden. Ik heet Mike en dat is Jason.” Seth kon er gelukkig wel om lachen. Eigenlijk een best aardige groep jongens, zo bij elkaar.
“Ja, nog sorry daarvoor.” Zei ik tegen Seth.
“Dat is oké, zand erover.”
“Dus jij bent een bèta?” Vroeg Jason aan me.
“Ja, op zich wel, ik ben ook goed in talen, maar daar moet ik meer moeite voor doen.”
“Als je zegt; ‘goed in’, over wat voor cijfers praten we dan?” Zo’n follow-up vraag had ik wel verwacht, zeker van Mike, hij leek de meest losse van de drie.
“10 of 10+ zo ongeveer.” Antwoordde ik. De gezichten die ze toen trokken waren gelukkig al een stuk minder verbaasd dan eerst.
“Aha, dat soort vragen dus nooit meer aan je stellen.” Hoewel ik het nog steeds probeerde te onderdrukken, voelde ik een glimlach op mijn gezicht verschijnen.
“Kijk ze kan wél lachen!” Mike zei dit zo hard dat de hele klas het kon horen en ik was gelijk het middelpunt van aandacht.
